آرش تودشکی
قبلاً اطلاع داده بودم که قرار است
تغييراتی ايجاد کنم و به
محل جديد با امکانات بهتر
منتقل شوم. اين اتفاق افتاد و اولين کسی که
محل جديد من را کشف نمود، يک مالزی نويس به اسم ميلاد است، که بلاگ
جايي برای زيستن را از مالزی بروز می کنه. پس از امروز به بعد شما هم می توانيد مطالب من را از طريق
لينک جديد من در بلاگر دنبال کنيد و اگر مشتری RSS اين بلاگ هم بوده ايد، لطفاً آدرس قبلی را به آدرس
RSS جديد من تغيير دهيد. قسمت نظرات اين بلاگ را از امروز خواهم بست، چون ديگر به اينجا سر نمی زنم. در عوض در
بلاگ جديد من امکان نظر دهی،پيشنهاد و انتقاد برای همه (حتی بصورت ناشناس) امکان پذير است. به اميد ديدار مجدد شما در بلاگ جديد
آرش تودشکی.
+ نوشته شده در
6 Jun 2009ساعت 14:42
آرش تودشکی
ديروز نوشتم که در حال
نقل مکان به محلی تازه هستم. هرچند اين روزها سرم خيلی
شلوغ بود، ولی با مديريت زمان انجام کارها تصميم گرفتم تا خوانندگان اين بلاگ را که با نظرات خود هميشه مشوق من بوده اند هرگز بی خبر
ترک نکنم. صريحتر بگويم من ذاتاً هيچ وقت بلاگر و نويسنده نبوده ام. تصوير پروفايل بلاگ خود شاهدی بر اين مدعاست. خوانندگان مطالب و نوع مخاطبين ساکن مالزی که اکتريت آنها از قشر تحصيلکرده جامعه هستند و يا قصد دارند در آينده نزديک به اين جمع بپيوندند، من هم تصميم گرفتم تا تغيراتی را در طراحی قالب بلاگ تصوير شخصی خودم ايجاد کنم.
+ نوشته شده در
4 Jun 2009ساعت 17:10
|
آرش تودشکی
با اجازه همه خوانندگان بلاگ، در حال اسباب کشی به محلی جديد هستم. به محض آماده سازی خبر محل جديدم را منتشر خواهم نمود.
+ نوشته شده در
3 Jun 2009ساعت 18:46
|
آرش تودشکی
همانطور که مطلع هستيد، مهندس جوان (
اميدرضا سعادتيان) که يک هفته پيش
ناپديد شده بود، سرانجام موقعيت خودش را
افشا نمود و امروز با
پست جديدی، نوشتن سفرنامه هنگ کنگ و چين خود را آغاز کرد. او در اولين مقايسه ايران را کشوری ارزيابی کرد که بسرعت در حال عقب ماندن از رشد جهانیست و مالزی را بهشتی توصيف نمود که ما در کنار مردم مهربانش زندگی می کنيم و قدرش را نمی دانيم؛ و در ادامه زندگی در چين را به زندگی در جهنم تشبيه کرد.
+ نوشته شده در
1 Jun 2009ساعت 23:22
|
آرش تودشکی
پيرو
خبر قبلی، چند لحظه قبل يک SMS از اميدرضا سعادتيان (
مهندس جوان) دريافت کردم. او سالم بود و از چين اين SMS را برای من ارسال کرد. "سلام آرش من در چين هستم. اگر من جواب تلفن تو را بدهم برای من 50 رينگيت و اگر SMS بفرستم يا بگيرم هر کدام 5 رينگيت آب می خورد. اول بگو چيزی از چين نمی خواهی؟..." اين چيزی بود که اميد گفت. به هر حال همه از نگرانی در آمديم. هم من و هم خانواده اميد. اگرچه حدوداً 11 ماه است که ديگر همخانه نيستيم. ولی تحمل دوری او حتی برای چند روز، کار سختی است.
+ نوشته شده در
31 May 2009ساعت 20:15
|
و يا
بلاگنيوز
با دوستان خود به اشتراک بگذاريد و يا در مورد خبرهای مالزی بيشتر بدانيد.
